Motyl

Nie wie, dokąd wiatr go niesie,

nigdy nigdzie się nie spieszy,

czy to latem, w złotą jesień,

wszystkim się potrafi cieszyć.

Niebem, słońcem, mgłą nad łąką,

tańcem na zroszonym wrzosie,

nawet czasem, kiedy moknąc,

musi przysiąść gdzieś na płocie.

Taki kruchy, bo w nim przecież

tyle zwiewnej jest lekkości.

Każda z cykad na tym świecie

chce o niego się zatroszczyć,

żeby nigdy w samotności

ze szkwałami nie zaszlochał,

aby cykad bóg miłościw

którejś kazał go pokochać.