mroczność

sen ujada na łańcuchu

ponura twarz księżyca wgryza się w moje okno

w salonie Wielkiej Niedźwiedzicy ryczą gwiazdy

gdzieś między kolejnymi stronami nocy

przechadzam się w milczeniu

liczę ostatnie tramwaje

i białe pigułki zolpidemu

ubrany w ciało rozbieram się ponownie