***

rzędy butelek nie mówią prawdy

stoją jak kolumna kości

wybielonych przez słońce

jak kręgosłupy martwych zwierząt

wpuszczają w krew kłamstwo łagodnie

milczą jak bandaż na oczach skazańca

cisza wnika w ciebie jak zimny wiatr

wybierasz jedną

jak wybiera się węża

chłodną, śliską, cierpliwą

taką, która czekała tylko na twoje gardło

pozwalasz by owinął się wokół szyi

by wsunął język do ust

by oddychał za ciebie

powoli wysysając powietrze z płuc

świat cofa się o krok

ściany bledną

unosisz się lecz nie jak ptak

jak zwłoki w wodzie

powoli, bezwstydnie, bez woli

ręce odpływają pierwsze

potem twarz

czujesz własną pustkę

bo wszystko w tobie wyschło

krew zmieniła się w piasek

język w kamień

myśli w kurz

magia dobiegła końca

nie było muzyki

nie było cudu

tylko rozpieprzająca

skronie

cisza

tylko wiatr

toczy cię po podłodze jak pustą butelkę

mrugałes w sufit

jak kursor w niczym

kiedy odchodziła