Muchumorek

Paliło go wnętrze, rozdzierało jak sparciałą szmatę.

Patrzył stamtąd z wściekłością, świadomy pustki. Dotykał klawiatury z zajadłością ratlerka.

Syczał jak sfermentowany wąż, zasiewał kolce w trawach i rósł jak po deszczu.

Już niedobry.