Muskoka
Wśród szumów, szelestów i tarć silniejszy bywam,
gdy myśl zostawiam w jej runie,
gdy ciałem dotykam jej kory.
Puszcza we mnie się wdarła,
a ja w niej gubię drżenia kości.
Oddechem zapuszczam w nią korzeń
i już nie słyszę wiatru.
Idę w ciernie, idę w ciszę gęstwiny,
w płomień ogniska, by ból mi wypalił, nim łzy mnie zobaczą.
Dotykam miejsc zapomnianych
głęboko pod sercem.
Odmarzam do życia.
A ona nie moja.
Moja kochanka.
Najskrytsza.
Muskoka.
Komentarze (3)
Piękny klimat, bardzo mi bliski. Muskoka ma powab tajemnicy.
Cześć, Andrzeju! Muskoka to piękna kraina na północ od Toronto, a jak sam po sobie wiesz, pewnych osobników do lasu ciągnie. 😉
Dzięki za komentarz i wizytę.
Marabut, w Twoim lesie czuję się jak u siebie i zawsze z przyjemnością tu goszczę. Słowa to tylko wierzchołek lodowej góry, a w środku niej siedzi człowiek. Masz gorące serce, potrafisz topić lody i za to Cię lubię.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania