myśli nie zetrzesz papierem ściernym

zgubiła oddech

tam pomiędzy deskami

wtłoczona na siłę przez matkę

kiedy siekiery

zalśniły jak srebrna łyżka

do kolacji

błagała uszy aby nie słyszały

targając skrawki sukienki

przymykała oczy

kiedy obmyje je wodą

obrazy może odpłyną

gorzej z myślami

zaufała wytartym sękom

kiedy jej krzyk

ścisnął gardło obręczą stalową

jak widły