Na białej kartce

Na białej kartce

twoje imię

rozświetla

moje dłonie,

jak noc

niewinna

nad brzegiem Newy;

jak wietrzny

pocałunek.

Nikt nie zna

naszych serc tajemnic,

nie spieszę się

z pisaniem –

każdą literkę

chcę przytulić,

nim słowo

ciałem się stanie.

Na białej kartce

miłość niewinna,

z poszumem myśli

płynie.

W ciszy snów

rozmarzona

tęsknię w blasku

pełni księżyca.

Błądzą słowa

na bieli

nim myśl dojrzeje

do brzmienia,

papier oddycha

milczeniem

tęsknotą dusz

bez imienia.

Pozwalam bieli

przemówić –

jest mostem

wiodącym do ciebie,

miłosny ból

znika

w błogość…

zasypiam z myślą

o tobie.