Na moście

Żyłem ja sobie beztrosko,

tak jak umiałem, najprościej.

Aż czas mi kiedyś powiedział,

że życie swe toczę na moście.

Mój spokój wtedy oszalał,

gdy pojął, jak długo mnie zwodził

myśleniem, że mogę tu mieszkać,

gdym tylko tędy przechodził.

Szaleniec we mnie chciał skrzydeł,

ucieczka szukała anioła.

Anioł, co stał przy mnie obok,

przyłożył palec do czoła.

Wariat więc pytał się ptaków,

bo na anioła był wściekły.

Lecz one słuchać nie chciały

i tylko spłoszone uciekły.

W dole gdzieś ogień się palił

i dym czarny buchał co chwila.

Ktoś stamtąd głosem donośnym

wszystkich zapraszał na grilla.

Uklękłem na jedno kolano

i but zawiązałem jak trzeba.

Tu na tym moście solidnie,

na resztę drogi do nieba.