Na odjazd

Tory w miejscu ustają,

Sumienie jak sztylet się wbija,

Widnieje szansa odkupienia

Prosto przed mymi oczyma.

Zieleń tak wokół kołysze

Swe ramiona na zimnym wietrze,

A ja siedzę na ławce,

Patrzę i wdycham powietrze.

Oczekując na odjazd,

Który początkiem odmiany,

Ramiona zakładam na siebie,

Obmyślam realne plany.

Tak, życie przemija nurtem,

Sumienie w skroń się wbija,

A ma postać rozmyśla:

Jakie błędy za dnia czyniła?