Na poddaszu nieba

Dziś byłaś inna – delikatnie niewinna. Dlaczego mi to robisz?

Prosiłem o odrobinę uwagi, ale ta burza, gradobicie i uśmiech,

zabija czas, prosi o jeszcze. Nie potrafię zatrzymać wiatru,

o błyskawicy wiem tylko jedno, że strach, ale to dzisiaj, proszę,

mam zacząć pisać pamiętniki? Tego chcesz?

Wyobraź sobie małego chłopca na poddaszu – strych pachnie smołą,

skrzypią deski, samotność przezwycięża ciekawość. I te malutkie serce,

które wciąż bije. Zobacz co widzą jego oczy, dlaczego zamyka je, by

nie uciec. Dlaczego łapczywie łapie oddech.

Moje życie to wielka gra – o wszystko, czego nie znałem, o wiarę,

że można, o smutek, że nie dosięgnę nieba. Nie śmiej się. Trzeba odwagi,

by wyznać słabość, rozewrzeć ramiona i odsłonić pierś. Uczono mnie –

uwierz w siebie, instynkt pozwoli ci nie upaść, odnaleźć siebie.

Kiedy wyszłaś z łóżka, naga, spocona, pachnąca spermą – pomyślałem,

że mógłby skończyć się świat, głupcy będą się ślinić, kokoty puszyć pióra,

a zwyczajny facet pójdzie się odlać. Byłaś dziś inna.