Na pożegnanie Wojciecha M.

NA POŻEGNANIE WOJCIECHA M.

Wstałem jak co dzień, wcześnie rano

Dzień był zwyczajny jakich tysiące

Spojrzałem w okno, wciągnąłem kapcie

Za oknem wstało właśnie słońce

Piękny dzień będzie – pomyślałem

Ni wiatr ni deszcz nie zmącą tego

Pstryknąłem radio i usłyszałem

Nie ma już z nami Młynarskiego

Od czasu gdy pamięcią sięgam

Ty byłeś z nami i poezja twoja

Umiałeś radzić w co się bawić

Lub nam śpiewałeś o kowbojach

Kiedyś podałeś nam tak od ręki

Dla tych co w kuchni umieją deczko

Przepis na żurek w formie piosenki

By rozweselić smutne miasteczko

Kto nam gdy ciebie tutaj już nie ma

Szybką i ciętą ripostę utnie

Ja się nie zgadzam by cię nie było

Ja się nie zgadzam absolutnie

Ty pocieszałeś nas słowami

Że wciąż w zielone jeszcze gramy

Przypominałeś wszystkim ludziom

Że przecież nie ma jak u mamy

Umiałeś pytać władzę w dwósłowie

Choć było czasem jak w cyrku lub kinie

Co by tu jeszcze spiepszyć panowie

W państwie co wisi na cienkiej linie

Śpiewałeś kiedy budzi się lew

W Polskę idziemy drodzy panowie

A potem tupot białych mew

I tylko wielka pustka w głowie

Mógłbym wymieniać tu bez liku

Tematy które poruszyłeś

Dzisiaj dziękuję jednak Bogu

Za to że tutaj z nami byłeś

Ufam że jeśli Bóg cię słucha

To się zmiłuje nad swym ludem

I choć nagrabiliśmy sobie

Pozwoli przetrwać jakimś cudem

Myślę że życie nam szykuje

Niejedną jeszcze paranoję

Lecz jeśli pamięć w głowie przetrwa

Nadal będziemy robić swoje

A gdy najwyższy w swym majestacie

I moją nitkę życia utnie

Wierzę że jeszcze się spotkamy

Wierzę głęboko, absolutnie

Marek Kotkiewicz