Na przeciw

Wyglądamy na siebie.

Ty — ciężki kredens z historią,

ja w otwartej klatce, z głową w piórach,

a między nami krzesło.

Mogłabym podfrunąć,

zawiesić się nad nim na chwilę jak koliber.

Mógłbyś ruszyć.

Postawić nogę na progu.

Na spotkanie.

Na pocałunek w locie.

I z powrotem.

Do kąta, gdzie znajomy kurz i talerze.

I krzesło — na miejscu.

Komentarze (10)

Polaroid 2 godz. temu

Ależ! ..miłe dla oka... :)

Mona Demona 2 godz. temu

Dzięki wielkie, bardzo mi miło 🙂

Polaroid 2 godz. temu

Mona Demona
"Wyglądamy na siebie." :D
i jeszcze ten koliber... i znajomy kurz... i talerze
Jejku...

Mona Demona 2 godz. temu

Polaroid Dzięki, cieszę się, że to tak zagrało.
Zostawiłam też coś u Ciebie, krytyka za krytykę 🙂

Tjeri 2 godz. temu

Krzesło to bardzo wygodna przeszkoda. Usprawiedliwia bezruch, bez niepotrzebnego dramatu. Bo przecież, gdyby tylko... to mogłaby/ mógłby...

Mur czy przepaść, oj to byłby dramat. I trzeba by się określić. Rozwalamy, forsujemy, czy dajemy sobie spokój.
Z krzesłem pomiędzy można całe życie.

A może to właśnie chwila przed? Ona podfrunie, kredens przewróci się na krzesło. Albo i nie....

W sumie Twój wiersz wisi jak ten koliber. Dużo scenariuszy w bezruchu, dużo drzemiącego potencjału.
Zatrzymał mnie i wyświetlił parę slajdów. Podoba mi się :).

Mona Demona godzinę temu

„Wygodna przeszkoda’ — wow, trafione. Krzesło jako alibi na całe życie, dokładnie tak. I to ‘wiszenie’ kolibra też: moment przed, który może się nigdy nie wydarzyć, ale już robi prąd w powietrzu.

Dzięki za uważne czytanie 🙂

TseCylia godzinę temu

Co tu dużo gadać, zauroczyłaś Poezją. Pięknie

Mona Demona 46 min. temu

Dzięki TseCylia. Miło mi.

TseCylia 42 min. temu

Mona Demona i chce mi się do tego kredensu zawołać : no ruszże się!

Mona Demona 31 min. temu

TseCylia Haha dokładnie! W połowie pisania też pomyślałam: ‘no ruszże się!’ 😄 Dzięki, że złapałaś ten moment tuż przed.

Na przeciw

Komentarze (10)

Napisz komentarz