Na przedmieściach losu — ROZDZIAŁ 1

Słońce wychynęło wreszcie zza szarzyzny postrzępionych chmur niby maleńki świetlik w czarną noc, wśród ciężkich kropel deszczu. Był to jednak dzień, więc mieszkańcy Warszawy, jak to mieli w zwyczaju, przemierzali warszawskie ulice. Zapatrzeni w najnowsze numery gazet albo prowadząc swoje psy na smyczach, trzymając drugą ręką kapelusze, żeby nie strącił ich złośliwy wiatr. Niektórzy jeszcze, miast czworonogów, taszczyli walizki i torby, czasem pytali przechodniów o drogę, nerwowo zerkając na zegarki.

Inni zaś, prawdziwie rodowi obywatele, tradycyjnie pili, chlali cokolwiek, na co starczyło im parę groszy, wyłuskanych naprędce z pijackich, wełnianych kamizelek, zapiętych rzecz jasna tylko na jeden nędzny guzik.

Patrząc na nich, urżniętych w sztok, nabierałam coraz to większej ochoty na mojego ulubieńca — rum. W bidulu często smakowaliśmy go na zmianę ze wciąganiem sproszkowanego tytoniu.

Warszawa bezsprzecznie tętniła życiem, a najlepszym tego dowodem były biegające dosłownie wszędzie dzieci i pobliska nadwiślana restauracja. Właściciele zadbali o śnieżnobiałe stoliczki przykryte czerwonymi obrusikami — względnie elegancki wystrój.

Ludzie jedli, śmiejąc się, a ja brodziłam nagimi, poranionymi stopami w tej niezbyt czystej, ciemnej, nieklarownej wodzie, zataczając koła i ósemki, mocząc raz po raz podwinięte nogawki spranych spodni, podobnych dżinsom. Swoją drogą, nie wyglądały one aż tak źle, tylko w paru miejscach widniały niemal niewidoczne dziury. Co starsze były już załatane, jeszcze za tych znośnych czasów, gdy grzałam wiecznie chłodną posadę w przytułku. Stara Graine zawsze zakrywała zadarcia materiału kolorowymi naszywkami, które zdobywała hurtowo w małej pasmanterii.

Może to i lepiej, że nikt nie zechciał mnie stamtąd, z sierocińca, zgarnąć? Skonam sobie tutaj, po cichu, na gruźlicę czy cholerę, albo podetnę żyły odłamkiem szkła ze stłuczonej butelki taniej wódki, co tu leży zagrzebana po gwint w piachu. Jak się nie wykrwawię, to dostanę tężca. Zjedzą mnie szczury jak martwą rybę, strutą resztkami pływających w rzekach detergentów.

Przynajmniej nie zgniję na marne, a raczej ta jakaś mnie część, co zostanie strawiona i wydalona.

Odgarnęłam z twarzy blond włosy, delikatnie, bo nie chciałam znów trzymać w garści swoich jasnych kosmyków.

— Wynoś się stąd! — usłyszałam nagle, kogoś stojącego możliwe, że na moście. Ja mam się wynosić? A kto inny? Nie odpowiedziałam na głos. Nie miałam sił choćby całkowicie zacisnąć pięści, a co dopiero wykrzyczeć pytania.

Mimo wszystko podniosłam się i lewą ręką wygrzebałam spod piachu w połowie stłuczoną flaszkę.

— Dziewczynko — wnet zobaczyłam przed sobą niewiele starszego mężczyznę, przebranego w czarny, nieprześwitujący wór na śmieci. Wyraz jego twarzy nie wyrażał sympatii. Bardziej coś, na kształt skrajnej nienawiści. — Wynoś się stąd.

— Dlaczego? — spytałam cicho, chrapliwie.

— To niebezpieczne miejsce dla takich dzieciaków, jak ty, a w dodatku... — nie dokończył. Wypluł trochę krwi, a ja przez dłuższą chwilę zastanawiałam się, co takiego miało miejsce. Człowiek zdążył przez ten krótki czas paść na kolana, trzymając obiema dłońmi swoją krtań, a potem całkiem znieruchomiał.

Obejrzałam się wokół, jakbym szukała sprawcy, drżąca i ze strachem w oczach, wyrzuciwszy skąpaną w czerwonej cieczy butelkę.