na słonecznej pościeli

liczę na skórze uśmiechy słońca

niebo zamienia się w morze

obłoki płyną niczym żaglowce

przybierając leniwe pozy

nie ma mnie w tej sekundzie

minucie godzinie

poza myślami czas płynie szybko

kiedy ciepło rozlewa się po skórze majem

a oczy nie widzą nic prócz błękitnego

prześcieradła

centymetr nade mną lekki wiatr

daje znać że trzeba wrócić

nawet stara łajba powróci kiedyś do portu

zanim niebo się zamknie

deszczową kotarą

wygładzę pierzaste poduszki