na szerokich wodach są góry lodowe

nie wiem czego bardziej wypatruję

twardych kroków wskazówek

czy gadatliwej kukułki

czas się skurczył

gdy niebo szyje wciąż pelerynę

z wełnianych chmur

perfekcyjne w ściegu

nie przepuszcza światła

kran kapie

na wyścigi z deszczem

mocząc pamięć

jeśli przyjdziesz

miej suche dłonie

z rzęs kapie smutek

tylko oczy jakoś suche

jeśli depresja ma imię

wypłyńmy Titanikiem