Na twoje ręce

Na twoje ręce składam, obietnice

Patrząc, ci prosto w czarne jak smoła źrenice

Uroczyście Ci ślubuję,

Że do Ciebie nic już pod przymusem nie czuje,

Że każdy mój dzień z dala od Ciebie

Jest, jak życie pod obcym niebem

A każda droga nawet ta najbardziej kręta

Prowadzi mnie wprost do Ciebie

Ja wiem, że nie powinnam

Ja wiem, że mi nie wolno o tym mówić,

Bo nasze życie zostało urządzone

Przez wszechwiedzących ludzi,

Którzy serca nie mają,

A rozumu się wyrzekli,

Lecz czy to nie oni podobno są najszczęśliwsi?

Bo skoro serca nie mają,

To nic już nigdy nie poczują

A rozum, po co im rozum?

Przecież to narzędzie nie potrzebne,

Bo nie musi kontrolować decyzji serca,

Więc jeśli moje słowa coś dla Ciebie znaczą,

To mnie teraz przytulisz i powiesz,

Że całe życie czekałeś na to

By ta, która całe życie grała,

Padając na kolana

Prawdę Ci wyznała,

A życie takie zaplanowane

Jest dla nas idealne

Poprzez nich

I przez nas wybrane.