na wyciągnięcie ręki..

niedaleko mego domu mieszka Bóg

bezczelnie się kiedyś wprowadził

nie pytał czy może, czy nie mam nic przeciw

swój dom krzewami obsadził

i denerwował mnie dzień po dniu

prostą radością życia,

bo śpiewał za dnia, przy świetle spał

nie mając nic do ukrycia

okrzyki dzieci, szczekanie psa

wzmagały zazdrość, niepokój,

bo, by pasować do jego tła,

posprzątać musiałam wokół

postanowiłam poznać go lepiej

i z bliska spojrzeć mu w oczy

skąd w nim ta siła.. zwyczajny ktoś…

i tu mnie prawdą zaskoczył

bo... patrzył zwyczajnie, zwyczajnie mówił

zwyczajnie przy stole siedząc,

nie zauważył, że coś pogubił

zwyczajnie mówiąc i jedząc

i czego dotknął swobodnie przechodząc

- krzesło i stół i podłoga,

stawało się lekkie, srebrzyście pachnące,

wszystko dotknęło Boga..

codzienny obraz prostej szczerości.

bez lepkich słów, bez nadęcia

tu, po sąsiedzku, dosłownie za płotem,

zwyczajni na pozór,

święci