Na wyciągnięcie tchu

To uczucie...

Które biegnie tam i z powrotem.

I na przestrzał.

Ubierając myśli w słowa, czyny, gesty...

I poczucie, że jesteś obok.

​Co niesiesz w tym sercu...?

Daje nadzieję na lepsze chwile.

Odbiera złudzenie.

W sensie – to tylko tyle. I aż tyle.

​Gdy piszę – w net buduje więź.

Stawiam pytanie, tezy i hipotezy...

Dając upust temu, co leży.

​Tak powstaje coś pięknego.

Z życia wyrwanego.

To alegoria... bez złudzeń.

W prawdzie iskana.

Dramatyzm, ciężar, fakt –

dynamice nadana.

​Dziś już wiem.

Jestem sprawie oddana.