nad morzem

nie oddam swoich prochów ziemi rozsypane zatoną w morzu wszystkie protezy nie wyłączając ostatnich grzechów które chciałabym popełnić

światło przebija tafle lodu powierzchnia połyskuje turkusem alg chłodzi

zwinięte w całun bezwonne ciało

w kostnicy ziemia pachnie Chanel Gabrielle nieważko białe kwiaty unoszą moje stopy

wybacz że po śmierci wyglądam równie blado

jak w dniu kiedy pierwszy raz włożyłeś mi dłoń między uda drżąc sam pobladłeś

może do twarzy przykleją mi uśmiech

wzniosą żałobne pieśni

przypłyną różowe ryby wachlarze gejsz samotnych

my

jesteśmy razem nad morzem

gorącym oddechem wulkany zapraszają

do wnętrza

https://youtu.be/wfOSp_EwJK