Nad wodą

na zielonych liściach

deszcz rozsypał mokre klejnoty

słońce wskazuje na nie cienkimi palcami

błyszczą zachęcone pieszczotą

na zakręcie trawa pachnie tak samo

wiatr uczy niepokorne źdźbła tanecznych

kroków

przyginając kręgosłupy do ziemi

prostuje korytarze

tuż nad wodą plusk skrzydeł

gładzi taflę

jak grzebieniem czesze niebieskie koryto

cisza przezornie kładzie się do snu

niegotowa na burzę