Nadalfasekul.

Poddać się, nie rzucać soli przez ramię

i nie tłuc szkła, skoro odpukane.

Po makale, więc karty do kopert,

każdą oddzielnie i we wszystkich kierunkach.

Byle już nie wracać.

Byle to tylko mogło przebiec się,

powyciągać szyję z ciekawości.

A potem zakopać kość, gdzieś pod drzewem,

obok wszystkich kotów, myszy,

tak żebyś mogła wyrosnąć z nich,

kiedy akurat zasypiam.

Kiedy otworzę wszystkie oczy.