naga nieliryczna

stare krzesła spróchniały

kiedyś siedzieli tam ludzie

teraz ziemia oddycha tam wolniej

siedzę obok ciebie naga nieliryczna

drewno skrzypi jak kości

powietrze ciężkie balasamuje nam stawy

nic nie mówię słowa są zbyt miękkie rozpadają się w ustach

w lampie tłucze się ćma

próbuję cię wzruszyć nie poezją a obecnością

czy to wystarczy

jeśli umrzesz daleko ziemia zrobi z tobą

to samo co kiedyś zrobi ze mną

obrócimy się w popiół w pył

nic mnie to nie obchodzi

jeśli sama będę nieistnieniem

to tylko przestrzenią obok ciebie

Komentarze (7)

Sokrates 2 miesiące temu

próbuję cię wzruszyć nie poezją a obecnością czy to wystarczy - ładne.

Dusza_boli 2 miesiące temu

Dziękuję

andrew24 2 miesiące temu

...
być przestrzenią
zatopić złe czyjeś myśli
obudzić ptaki za oknem
okruchami snu
...
Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Dusza_boli 2 miesiące temu

Dziękuję, Tobie również miłego.

AlexHalley 2 miesiące temu

"siedzę obok Ciebie naga nieliryczna" pięknie wybrzmiało👏🏻👏🏻👏🏻

Dusza_boli 2 miesiące temu

Dziękuję. To najcichsze miejsce w tym tekście. Cieszę się, że słuchasz.

AlexHalley 2 miesiące temu

Dusza_boli Ktoś kto nie słucha, nie może być wysłuchany, a bez wysłuchania znika istota mówienia.

Komentarze (7)