naga nieliryczna

stare krzesła spróchniały kiedyś siedzieli tam ludzie teraz ziemia oddycha tam wolniej

siedzę obok ciebie naga nieliryczna

drewno skrzypi jak kości

powietrze ciężkie balasamuje nam stawy

nic nie mówię słowa są zbyt miękkie rozpadają się w ustach

w lampie tłucze się ćma

próbuję cię wzruszyć nie poezją a obecnością

czy to wystarczy

jeśli umrzesz daleko ziemia zrobi z tobą

to samo co kiedyś zrobi ze mną

obrócimy się w popiół w pył

nic mnie to nie obchodzi jeśli sama będę nieistnieniem

to tylko przestrzenią obok ciebie