Nagle gwizd! Nagle świst! Para buch! Koła w ruch!

Najpierw powoli, jak żółw, ociężale. Maszyna rusza ospale po szynach, szarpie wagony i ciągnie je z mozołem. I kręci się, kręci koło za kołem…

Dlaczego lubią bawić się ciuchciami? Dlaczego kochają te modele: makiety z podjazdami, rozjazdami, nasypami, torami, które schodzą się i rozchodzą ze sobą? Dlaczego — ci duzi i mali całkiem chłopcy — adorują druty i rury, biegnące raz pod torami, raz równolegle z nimi?

I dlaczego fascynują ich te drobiazgi, te niefantastyczne detale, które można obserwować z wnętrza rozpędzonego pociągu, z pozycji pasażera, gdy pulsują, rytmicznie i płynnie się przemieszczają, przemieniają, łączą, by zaraz rozłączyć się ponownie, przechodzić jedno w drugie, jakby były częścią jakiegoś niewidocznego, mechanicznego tańca?

To takie niefantastyczne. I takie fantastyczne.

Bo może nie kochają ciuchci jako takich. Może kochają ten rytm, ten puls, tę iluzję, że świat jest zarazem uporządkowany i żywy.

I że każdy ruch, każda część torów i wagonu — wszystko — ma swoje miejsce w tym ciągłym, hipnotycznym tańcu.

Komentarze (8)

maciekzolnowski 16.04.2018

Idę na rekord w kategorii "Długaśne tytuły". ;))

Nazareth 17.04.2018

Jeszcze Ci trochę brakuje ;)

Anonim 16.04.2018

Świetnie się czytało maciekzolnowski :-) Jest stówka ;-) Bardzo fajny, a do tego przywołujący wspomnienia i nie tylko, tekst ! To prawda tytuł mnie powalił,ale i przyciągnął, więc jak to mówią i piszą fifty fifty ;-D Pozdrawiam, piąteczka !

Bożena Joanna 16.04.2018

Fascynacja trwa. Rytmiczny tekst, nieźle się czyta. Też miałam kolejkę, ale maleńką górską. Wagonik wspinał się do góry i w dół. Dobrej zabawy! Pozdrowienia!

KarolaKorman 16.04.2018

Miniaturowy tekst w porównaniu do tytułu, ale przeczytałam z przyjemnością :)
Pozdrawiam :)

maciekzolnowski 17.04.2018

Dzięki serdeczne, KK, Bożenko, Artbook! Najtrudniej opisać jest to, co na pozór wydaje się najłatwiejsze, najbardziej dla nas oczywiste. Starałem się, choć być może wyszło zbyt mało indywidualnie, nazbyt tak jakoś ogólnikowo i przez to trywialnie. Co do samej koncepcji "tytuł dłuższy od króciaka lub przynajmniej długaśny" to ja osobiście nie mam żadnych uwag i takowa mi się podoba. Co do samej fascynacji witalizmem, rytmicznością kolejarskiego świata: cóż, chciałbym to móc zrozumieć, ale nie rozumiem. I dlatego właśnie to jest takie intrygujące, takie magiczne, jakby zaczarowane.
Przy okazji: Bożenko, serdecznie (jak zawsze) Ciebie pozdrawiam!

Pan Buczybór 17.04.2018

a co do tytuły: może by te myślniki wywalić i zastąpić ukośnikami "/". Według mnie byłoby estetyczniej i czytelniej...

a co do treści: no spoko. Znaczy, tak jakoś nie wiem co napisać... Fajne po prostu ;)
Pozdro

maciekzolnowski 18.04.2018

A za to ja Ci coś napiszę. Wiesz, P. Buczybór, że piszesz najlepsze drabbelki w całej galaktyce. Wiem to na pewno. Czytałem różne króciaki na opowi.pl oraz "Nowej Fantastyce" - i nie znalazłem nikogo, kto dorastałby Ci do pięt. Mnie osobiście podoba się to, jak w nieśpieszny sposób tworzysz klimaty i wciągasz czytelnika w swój wyimaginowany świat, a przecież mówimy tutaj o drabbelkach, o kompozycjach liczących zaledwie sto słów. ;) Pozdro

maciekzolnowski 16.04.2018
Idę na rekord w kategorii "Długaśne tytuły". ;))
Nazareth 17.04.2018
Jeszcze Ci trochę brakuje ;)
Anonim 16.04.2018
Świetnie się czytało maciekzolnowski :-) Jest stówka ;-) Bardzo fajny, a do tego przywołujący wspomnienia i nie tylko, tekst ! To prawda tytuł mnie powalił,ale i przyciągnął, więc jak to mówią i piszą fifty fifty ;-D Pozdrawiam, piąteczka !
Bożena Joanna 16.04.2018
Fascynacja trwa. Rytmiczny tekst, nieźle się czyta. Też miałam kolejkę, ale maleńką górską. Wagonik wspinał się do góry i w dół. Dobrej zabawy! Pozdrowienia!
KarolaKorman 16.04.2018
Miniaturowy tekst w porównaniu do tytułu, ale przeczytałam z przyjemnością :)
Pozdrawiam :)
maciekzolnowski 17.04.2018
Dzięki serdeczne, KK, Bożenko, Artbook! Najtrudniej opisać jest to, co na pozór wydaje się najłatwiejsze, najbardziej dla nas oczywiste. Starałem się, choć być może wyszło zbyt mało indywidualnie, nazbyt tak jakoś ogólnikowo i przez to trywialnie. Co do samej koncepcji "tytuł dłuższy od króciaka lub przynajmniej długaśny" to ja osobiście nie mam żadnych uwag i takowa mi się podoba. Co do samej fascynacji witalizmem, rytmicznością kolejarskiego świata: cóż, chciałbym to móc zrozumieć, ale nie rozumiem. I dlatego właśnie to jest takie intrygujące, takie magiczne, jakby zaczarowane.
Przy okazji: Bożenko, serdecznie (jak zawsze) Ciebie pozdrawiam!
Pan Buczybór 17.04.2018
a co do tytuły: może by te myślniki wywalić i zastąpić ukośnikami "/". Według mnie byłoby estetyczniej i czytelniej...

a co do treści: no spoko. Znaczy, tak jakoś nie wiem co napisać... Fajne po prostu ;)
Pozdro
maciekzolnowski 18.04.2018
A za to ja Ci coś napiszę. Wiesz, P. Buczybór, że piszesz najlepsze drabbelki w całej galaktyce. Wiem to na pewno. Czytałem różne króciaki na opowi.pl oraz "Nowej Fantastyce" - i nie znalazłem nikogo, kto dorastałby Ci do pięt. Mnie osobiście podoba się to, jak w nieśpieszny sposób tworzysz klimaty i wciągasz czytelnika w swój wyimaginowany świat, a przecież mówimy tutaj o drabbelkach, o kompozycjach liczących zaledwie sto słów. ;) Pozdro

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania