Narcissus

Zakochany w sobie nie widział świata

na trzeźwo czy to podczas picia trunku

i chociaż miał już nawet swoje lata

on niezmiennie trwał dumny z wizerunku

A w starym domu wisiały zwierciadła

bo duchem on taki piękny i młody

choć i baba jaga by nie odgadła

ile zostało z prawdziwej urody

Klepiąc po plecach ściskali mu dłonie

łzy ocierał wciąż niby ze wzruszenia

na czarno malował wciąż siwe skronie

aby już zawsze źródłem być natchnienia

Prawdziwe z niego było bowiem bóstwo

raczej nawet próżności złoty cielec

a włosów coraz mniej i myśli mnóstwo

a nuż się jeszcze trafi a widelec

Tak się nadymał jak paw na podwórku

i na koniec cały już napuszony

aż pękł któregoś dnia balon na sznurku

leżał odtąd w próżni w nicość wpatrzony

Bo nic nie widział poza samym sobą

co tyle rzeczy w życiu przeinaczył

z prawdą o sobie walczył jak z chorobą

choć świata wszak ni razu nie zobaczył