Nasiono bez plonów

Jałowa gleba, w niej nasiono

Co piękną chce rozkwitnąć wonią,

Łodygę mieć i bujne liście,

Chce piąć się w górę rozłożyście.

Lecz wiatr je pali zamiast chłodzić,

Ziemia kaleczy zamiast rodzić,

A krople deszczu upragnione

Gdy spadną - suchą pustką zioną.

Torturą są rozkoszne chwile

Gdy rosa da wilgoci tyle,

By jeden pęd zielenią zalśnił

I umarł zaraz w suchej kaźni.

Z dniem każdym coraz mniej nadziei

Gdy kwiecie złoci się i bieli,

Nasiono leży dość głęboko,

By je minęło każde oko.

Stracony gęstych szum gałęzi,

Owoc, co nigdy nie nakarmi,

Cień, który nigdy nie orzeźwi,

Liść, co nie legnie nigdy w darni.

Niewinną jest jałowa gleba,

Wichury, okrucieństwo rosy

Nie znajdą zatem swego ujścia

Bezsilne cichej skargi głosy