nawet nie muszę się żegnać

Zamknięty wewnątrz w nienawiści do siebie

Bucham żarem strawionym

Połykam ogniki wstydu

Łapie motyle niewinności

Wypuszczam gwiazdy w otchłań

Gdzie nie wspomnę, gdzie nie zajdę

Gdzie się zgubię, gdzie się znajdę

Puszczam zaciśniętą pięść

I kładę na kolanie

W ciszy, całkiem ciszy obłoków

Łuną kreśląc proste znaki

Gdzie nie zajrzę, gdzie nie spomnę

Gdzie nie wejdę, gdzie zapomnę

Obok mnie blask ostrego światła

Błyskawica niepamięci

Przeszłych trosk i przeszłych zmartwień

Teraz one się nie liczą

Liczą się skomlące sny

Gdzie nie patrzę, gdzie nie widzę

Gdzie nie cierpię, chociaż słyszę

I uświadamiam sobie

Iż się nienawidzę