nawierzchnia

jestem na kolejnym zakręcie

całe życie w szalonym slalomie

nie wiem czy mogę się zatrzymać

choćby zmrużyć oczy

zderzenia z sensem jak kratą

mur więzienny bez jednej cegły

rośnie ze złudzeń i braku obrazów

przesuwa się wzdłuż autostrady

zostaje ikona na której i on kona

od czasu gdy farba znalazła drewno

na tylnym siedzeniu

trudniej uwierzyć w refleksy

odbite przez smocze łuski

w następnym wirażu nad przepaścią

taki czas

bieżnik wielkiego krachu

albo wyścigi formuły nijakiej