"Nic nie boli tak jak życie"

"Nic nie boli tak jak życie"

Nikt nie uczy tak jak ono

Chcesz czy nie chcesz to nieważne

Życie uczy nas pro bono

Szkoła której nie unikniesz

Choćbyś nie wiem jak się starał

Choćbyś nie wiem gdzie ukrywał

Choćbyś nie wiem czym się parał

A więc przyjmij tą naukę

Choćby z nią pod górkę było

Życie życie moje życie

Czegoś ty mnie nauczyło

Kiedy coś mi nie wychodzi

Kiedy w trybach pełno piachu

Sposób by to ponaprawiać

Jest po drugiej stronie strachu

Gdy teoria mnie usypia

Problem zmusza być praktykiem

Bezpieczeństwo to iluzja

Wszystko wiąże się z ryzykiem

Nauczyłem się by szukać

Znajdzie tylko ten kto szuka

I by nie bać się porażki

Bo porażka to nauka

Że wymówka łódź dziurawa

Co ośmieszyć chce przyczynę

Dziś już wiem że taką łodzią

Nigdy nigdzie nie dopłynę

A gdy czegoś wciąż unikam

Niczym jakiejś kary z nieba

To najczęściej tym jest właśnie

Czego bardzo mi potrzeba

Nauczyłem się rozróżniać

Czym bogactwo jest czym bieda

Tyle mego ile w sercu

Więcej stąd się zabrać nie da

Gdy mi wyjdzie coś czasami

Życie poda szczęścia dzbanek

Komfort jeśli się pojawi

Będę długi miał przystanek

A gdy robię wciąż to samo

W swym uporze twardo trwam

Wierząc że coś w końcu zmienię

Wynik będzie wciąż ten sam

Tak tych nauk są tysiące

Niczym krople rannej rosy

Choć nie jestem coraz młodszy

Choć już siwe moje włosy

Ale wiek to tylko numer

Porozmawiaj o tym z Bogiem

No bo będzie tylko lepiej

Gdy przestaniesz być swym wrogiem