Nie lubię Warszawy

Jestem głodny twoich ust,

brajlowskich, długich odpowiedzi,

słów, które nie błyszczą na pokaz,

lecz zostają pod skórą.

Kiedyś wierzyłem miastom.

Ich nocnym obietnicom,

światłom drżącym na mokrym bruku,

kobietom podobnym do piosenek,

pociągom odjeżdżającym poza rozsądek.

Zwiedziłem kawał świata.

Widziałem porty ciężkie od świtu,

hotele pełne cudzych tęsknot,

place, gdzie zachwyt sprzedawano

taniej niż poranną kawę.

Dziś chciałbym zamieszkać tam,

gdzie wieczór siada na płocie,

a wiatr pamięta imiona drzew.

Gdzie kos po deszczu

śpiewa rzeczy ważniejsze

od wiadomości ze świata.

Coraz bardziej słyszę ptaki.

Coraz mniej zachwyca mnie gwar.

Przeraża mnie szczęk pistoletów,

lód zastygły w ludzkich oczach

i ta chwila ciszy,

gdy człowiek opuszcza człowieka.

Bo wszystko już widziałem:

miasta większe od marzeń,

wojny mniejsze od ludzkiej pychy.

A teraz chciałbym jedynie

słuchać kosów po deszczu

i uczyć się twojego głosu

jak ostatniego języka,

którego warto nauczyć się na pamięć