Nie otępiony

Żywot — krzyczę: żywot ludzki,

kiedy ciarki na mym ciele

jak prąd rzeki płyną,

płyną, rozmnażając przelew.

A umysły spustoszałe —

strach jest patrzeć tam oczyma,

gdyż ta pustka to są żale,

żale utępienia życia.

Dar widoczny czeka w ciszy,

jak kwiat polny na swą miłość,

utopione tam twe oczy

zapatrzone w smętną trwałość.

Podaj dłoń, wejdź na szczyt —

wiedza oczekuje twego,

twego przyjścia, gdy twój byt

przyciągany do martwego.

Jak Sokrates głosił słowa:

mądry ten, kto świadom swego.

Każdy człowiek myśli, że wie,

lecz potępia sam samego.