Nie pamiętam nawet ile miesięcy

ile miesięcy

przyglądałaś się naprężonej skórze

dłoń bezwiednie gładziła śliską taflę

w poszukiwaniu śladu istnienia

przestraszone bliskością palce

rysowały wyobrażenia

słowa i gesty

jak najdroższe portrety

oprawione w delikatne myśli

rozwieszone w zakamarkach bladego pokoju

który nie ma drzwi

nie weszłaś do niego nigdy

i nigdy nie usłyszał krzyku małych ust

w tym pokoju głos brzmi dziwnie

ściany spłynęły czerwienią

zmieszaną z drażniącym potem

zanim zapalisz światło

uwolnij ból

przyklejony do kącików ust