Nie potrafię

nie umiem pisać o miłości

słowa nie wstały jeszcze z gorącej pościeli

a frazy przeciągają się leniwie

szukałeś prawdziwej mnie

w każdym zaułku mego ciała

pośród załamań widzieliśmy przyszłość

wyprostowaną jak naga linia pleców

rozlałeś atrament szczęściem

kiedy wtuleni słuchaliśmy własnych oddechów

bojących się przerwać tą radosną ciszę

nie umiem pisać

ale trzymaj mnie

za każdy włos z osobna