Nie pozwól

Nie zakopuj własnej troski

W podziemiach przez siebie wykopanych,

Szpadlem z trwóg tak skrajnie

Pustych, zawiłych, wyobcowanych.

Nie daj zburzyć Koloseum,

Które przybytkiem twej potęgi.

Niechaj patrzy wprost na duszę,

Choć spoglądają nań wymęczeni.

Bo gdy ostatnią cegłę muru

Strawią potępione iskry,

To oczyma nie dostrzeżesz,

Dokąd zmierzasz, mędrcze czysty.

Czyż zasłona zgubi duszę?

Otuli kaftanem całe wnętrze.

Czy twój puls, tak skrajnie bystry,

Zdoła skruszyć konające serce?

Gdy cudze dłonie sięgną murów,

Któreś wznosił własnym trudem,

Nie oddawaj im swej twierdzy,

Niech nie władają twoim gruntem.

Bo choć krew przepływa w zgliszczach,

A fundament drży pod kopułą,

Nie pozwól, by obce dłonie

Zgasiły, co wznosiłeś z mocą.

Czyż pozwolisz, by zamarło

To, coś wznosił własną siłą?