nie pytaj po co żyję

o poranku

w oczach padał deszcz

między dłońmi hulał wiatr

kiedy szukały kolejnej tabletki

nie mogąc rozprostować palców

jakby żyły obok

słońce czy chmury

pejzaż malujesz i tak jedna farbą

przykrywa szare dachy kamienic

nawet gołębie

nie stroszą piór

czarne kamienie na niebie

latają bez celu

azbestowa kawa

o posmaku stęchłej wody

namiastka życia

obraz poszarpany jak włosy

które gładzisz ręką

ciężką jak choroba