nie skryjesz się w mroku i nie zliżesz całej soli nocy

kiedy już cisza ucichnie a oczy domów zamkną powieki

wychodzimy z siebie i niezastukanym krzykiem

próbujemy być nawet wtedy gdy nie otworzymy drzwi

bo tak naprawdę nie jesteśmy zamknięci tylko zaciszeni

~~~

mieszkała na drugim w narożnym mieszkaniu

nie otwierała okien wychodziła o zmroku do nocnego

po drodze w śmietnikowej altanie

opróżniała plecak z pustych butelek

kiedyś mijałyśmy się w klatce

spojrzała spod szarej czapki nasuniętej głęboko na oczy

w zasadzie cała była nijaka oczy też miała zasypane w popiele

potem słuchałam na balkonie jej samotności

wciśniętej w ciemnostalowe mroki

a jednak zapraszała do siebie powietrze

stałam obok i liczyłam pustki

tak bardzo znajome tak blisko

a jednak o jeden skos z drugiego na trzecie za daleko

paliła dużo piła mniej

ale intensywnie wino tylko wino

właściwie nie pamiętałam czasu w którym tego nie robiła

może był jakiś moment w jej życiu jakaś młodość

pewnie posiadała wiązkę dziwnych niepasujących do siebie obrazów

twarze cienie strzępy podartych rozmów i miłość zapewne

gdyby tak przyłożyć do niej ucho mogłabym usłyszeć głuchy krzyk

przejmujący tak jak wiatr północy

wypełniający długie godziny dzielące przebudzenie od zaśnięcia

wewnętrzny dialog

a czasem wyrwane z ciemności słowa:

– jestem zmęczona i dlatego

piję samotnie...