nie z mojej decyzji, ale muszę

zrezygnować z ciebie, mój przyjacielu.

żebyś nie udzielił mi przypadkiem wsparcia;

ze świata, słońca, hobby i rozmów.

jak kwiatek w doniczce,

mogę patrzeć tylko w jednym kierunku.

i zupełnie bez wyboru

rozcieram łzy między palcami,

mając wrażenie, że płacze całe moje ciało.

gdzieś, między znakami,

które posyłam w pustkę, a otacza mnie ramieniem,

widzę gruszki na wierzbie.

cicho wstaję gdy zajmuje [on] mój czas

gdy nie chce przestać, pytam, ale

(- idziemy?

- nie)

szkoda.

przepadnie mi wiersz,

który właśnie piszę w głowie

Komentarze (8)

Trzy Cztery 26.08.2021

Delikatne pisanie, ale też przenikliwe i twarde - naraz. Trochę niewyraźne niektóre miejsca, np. z otaczaniem ramieniem. Wydaje się, że mowa o pustce. Pustka otacza ramieniem. Lecz może też własne ciało. Lecz bardziej obstawiam pustkę.

płacze całe moje ciało.
gdzieś, między znakami,
które posyłam w pustkę, a otacza mnie ramieniem

To chyba wiersz o rozczarowaniu, ale niezbyt bolesnym. Nawias udanie wstawiony.

pocztapolska 26.08.2021

Bardzo bolesnym. Ale stłumionym. Myślałam o zrezygnowaniu i bardzo powoli narastającym wkurzeniu i rozpaczy.

Zarys sytuacyjny... Osoba, która jest bardzo zaborcza a, mimo to deklaruje jakiś stan rzeczy od strony uczuciowej, powoduje u podmiotu lirycznego, że ta rezygnuje z przyjaciół i wszystkiego co ją otacza, czując się jak kwiatek w doniczce - bez swojego zdania. Jak cię postawią, tak będziesz stać. Pustka, która otacza ramieniem i gruszki na wierzbie trochę są alegorią do kłamstwa, czucia się obojętnym na to, co ta zaborcza osoba deklaruje, a co się czuje, że jest właśnie puste, nieprawdziwe, obojetne. Odchodzenie do własnego świata wobec bodźców, które się otrzymuje.

Ogólnie: niemoc. Rezygnacja. Zmęczenie.