NIEBIESKA SUKIENKA

Niczym paranoik, w nocy wyjść się lękam.

Mrocznymi cieniami kładą się witraże.

W ciemności gdzieś mignie błękitna sukienka,

strasząc rwanym tiulem niespełnionych marzeń.

Każdy głuchy odgłos dźwięczy kamertonem.

Dostraja się echem do mojego strachu,

a spróchniałe stopnie, niebezpiecznie strome,

wiodą wprost na krawędź północnego dachu.

Bezpłodne już myśli zapełnią albumy.

Kilka szkiców, martwa powieliła kreska,

i mgłą opadają momenty zadumy

a w niej wciąż łopocze sukienka niebieska.

Szelest suchych liści,jak szepty złowrogie

przenikają szpary nieszczelnych okiennic.

Powrót w pętlę czasu staje się nałogiem

pragnień by złą chwilę zatrzeć, udaremnić.

Wspomnienia wciąż żyją a lęk trzyma w szachu.

Czy zawsze mrok będzie kojarzył się z niebem,

sypiąc w oczy ziarnem cmentarnego piachu.

I tylko ten błękit – nic więcej już nie wiem...