Niech dzisiaj miłość

Na straży rzędów mogił w podcieniach pachnących tui zielone karły w alejach twarzy których już nie ma szpalery imion które umarły

Tu w strzępach wspomnień wiatrem smaganych miliony pereł łzawego różańca bukiety modlitw rozdartych żalem więdnących w ciszy grobnego szańca

Żałości okruch w całunie pamięci i w ziemi czarnej — ostatniej opończy — zamyka epizod na linii życia które się tutaj wcale nie kończy

Choć moje serce ciągle w żałobie czasem zapłacze czasem się żali łezką podsycam cmentarną ciszę niech dzisiaj miłość w niej się zapali