Niech żyje!

Siedzą ludzie w poczekalni u lekarza na plastikowych krzesełkach. Zielonych jak liście rukoli. Mój wzrok skupia się na starszej, mogącej być moją babcią, kobiecie. Ma beret w kolorze jagód i czarne jak węgiel spodnie. Ma też wielką ochotę wejść do gabinetu, bo co pół minuty powtarza swoim chrypiącym głosem zdanie:

– No nie mogła by się ta kolejka szybciej posuwać.

Ma tak ochrypły głos, że jak mówi, to słychać jakby ktoś pumeksem po papierze ściernym szorował. Kolejka faktycznie się posuwa z szybkością pełzającego ślimaka oglądanego na filmie puszczonym w zwolnionym tempie.

Słucham jej słów i dziwi mnie, dlaczego jeszcze nie zdjęła swojego futra z norek zrobionego, przecież to zgrzać się można w takim pancerzu zimnochronnym. Jak na moje odczucie, to kaloryferów w poczekalni raczej nie zakręcili. Elektrociepłownia zaopatrująca osiedla w ciepło też chyba do pieca dużo węgla dołożyła. Mimo, że stoję w samym t – shircie, czuję się jak woda podgrzewana w czajniku.

– Biedne te norki, co je pani na sobie nosi – mówi do niej druga babeczka czekająca na swoją kolej. Ubrana w śnieżnobiały sweter i spodnie w tym samym kolorze emanowała jasnością niczym stuwatowy halogen w nieprzeniknionych ciemnościach – jak te norki z futra obdzierali, to na pewno się darły, jakby je ktoś ze skóry obdzierał. Żal mi tych norek proszę pani.

– A pani nie żal języka strzępić po próżnicy? – odparowała ta w futrze marszcząc groźnie brwi…

Kilka minut później słowa i zdania przybrały na ostrości, a jeszcze kilka minut później starsze panie przeistoczyły się – bo inaczej nie mogłem tego określić patrząc na uprawiające na podłodze zapasy starsze panie - w napędzane złością mopy.

– Ciekawe czy futrem z norek się wyciera podłogę skuteczniej niż przeznaczoną do tej czynności szmatką? – zastanawiałem się patrząc na to widowisko.

Wieczorem zasypiając i przypominając sobie ostrą scenę batalistyczną w przychodni, porozrzucane berety, poprzewracane krzesła, pazury rozszarpujące policzki przeciwnika, krew na ścianach i podłodze, doszedłem do wniosku, że filmy akcji – w których mordobicie podwyższa ich oglądalność – nie są wcale z palca wyssane. Jednak zobaczyć akcję niczym z Mortal Kombat na żywo - tak, jak widziałem to ja w przychodni – to przeżycie o wiele ciekawsze niż patrzenie na podobne sceny na ekranie. Niech żyje realny świat!