Niedosen

Księżyc ozdabiał dachy emalią z poświaty,

Chociaż noc się na dobre nie ubrała w mroki.

W przezroczystej sukience brała się pod boki,

A chmury ociężale dłużyły makaty

Z szafirów i z szarości ze splątanych motków.

Marzenia, zwidy, bajki wyglądały z kątów.

Odbijały się w szybach jak zwodnicze duchy,

Wsnuwały pod powieki, wykrzywiały przestrzeń.

I nie wiem - z przędzy wiary, czy z materii wierzeń?

Zagarniałam zachłannie przed snem pod poduchy,

By zbudzić je o świcie, zaparzyć im kawę.

A księżyc zaczął mącić - Złudy; nie dasz rady,

Nie zatrzymasz pod głową, pod mostkiem nie schronisz.

Zostaną ciężkie chmury

I czerń nad balkonem.