Niedostrzeżony spokój

Świerszcz zza trawy lekko zgrzyta

Barwą głosu nuty wije

Podskakuje ciepłym krokiem

Szuka miejsca w złotym prześwicie

Płaszcze fasad cieniem biją

Na płaszczyźnie mnożąc siebie

Chciałyby szepnąć choć słowo

Ukazując ciche istnienie

Drewno samotnie bruk okrywa

Oczekując tajemnego przybycia

Marzy, by powitać poetę

Pragnie żywego blasku bez granic

Szyby na noc zasypiają

Tak, po jednej się żegnając

Swe powieki odwracają

Na zimny, głęboki sen

Świerszczyk na zieleni kona,

Już nie szepcze swej poezji

Przystał, zdmuchnął pył zapomnienia

Wtulił w mrok maleńkie oczy

Czyżby minął odłam trwania?