Niektóre wiersze są tylko dla mnie.

Więc znów niemal się topię.

I to nie tak, że głowę mam po kolana w wodzie,

a jakaś meduza szczypie mnie czule po łydce,

to wcale nie tak.

Że przecież wystają oczy, więc wystarczy.

A ja specjalnie, na wspak w tę wilgoc,

co ręce ma mokre i przydusza i gniecie,

a przecież to dotyk - kiedyś wystarczał.

Więc częściej zanurzam się, zaplatam we włosy,

a te zawsze ciemne, choć pociągnięte farbą.

To zbiory zamknięte, wieloryb, albatros,

żołądki są pełne - choć na głos,

wypowiem tylko imię. Pół.

Zdrobnienie.