Niemiłość

https://suno.com/s/BX64C4opnPOjWD6W - Piosenka

— Czy to, co czuliśmy w dzieciństwie, to była miłość?

Nie.

To było to, co było.

Ale nie zawsze było dobre.

Niemiłość nie zawsze boli krzykiem.

Czasem to milczenie, które nie słucha.

Czasem to obecność, która nic nie widzi.

Czasem to słowa, które ranią, choć miały chronić.

— Skąd wiemy, że to była niemiłość?

Bo powtarzamy ją dziś.

W dorosłych relacjach.

Nazywamy miłością to,

co jest ciągłą potrzebą udowadniania.

Miłością nazywamy ten głód,

który bierze, nie daje.

Bo inaczej nie umiemy.

— Co nosimy w sobie?

Wzorce z okopów dzieciństwa.

Wychowani bez zaufania,

nie potrafimy ufać.

Jak zaufać, gdy ręka, która głaskała,

potem karała?

Jak przyjąć miłość,

gdy każda bliskość była warunkowa?

— Co z tym robimy jako dorośli?

Odtwarzamy.

Bezmyślnie, lojalnie.

Z podświadomą wiernością tym,

którzy nas nie nauczyli,

jak kochać bez lęku.

— A w związku?

Wydaje nam się, że dajemy miłość.

Ale często to, co dajemy,

to niemiłość.

Bo miłość nie jest tym,

co gotowi jesteśmy oddać za kogoś.

Miłość to to,

co potrafimy dać sobie i drugiemu,

bez wojny.

— Co to znaczy: „niemiłość”?

To głód, który nie zna granic.

To branie bez pytania.

To oczekiwanie, że ktoś zaspokoi nasze braki.

To dawanie nie z pełni,

ale z wewnętrznego przymusu:

„Bo tak trzeba.”

„Bo inaczej mnie zostawi.”

— Ale przecież coś dajemy…

Tak.

Zawsze dajemy to, co mamy.

Ale czy to, co mamy,

to rzeczywiście miłość?

Czy tylko jej iluzja,

którą wynieśliśmy z wojny?

— A jeśli dla drugiej osoby to, co dajemy, to ból?

Wtedy trzeba zapytać:

„Czy to, co nazywam miłością, jest też miłością dla Ciebie?”

Bo może to, co uważasz za najcenniejsze,

jest dla drugiego raną,

bo przypomina mu jego własne okopy.

— Jak się z tego obudzić?

Najpierw trzeba przyznać:

„To, w co tak bardzo wierzyłem,

miłością nigdy nie było.”

To najtrudniejszy moment —

rozpad iluzji, która dawała tożsamość.

Ale to też początek wolności.

— A to oddawanie życia za drugiego?

Wojna nas tego nauczyła.

System. Rodzina. Religia.

Kazali nam myśleć,

że największym dowodem miłości

jest poświęcenie siebie.

Ale to nie była miłość.

To był nakaz.

Lojalność wobec przetrwania.

— A dziś?

Dziś możemy wybrać inaczej.

Nie musimy kochać jak z okopów.

Nie musimy odtwarzać lojalności wobec bólu.

Nie musimy wierzyć, że miłość = cierpienie.

Możemy:

– pytać, zamiast zakładać,

– słuchać, zamiast bronić,

– widzieć, zamiast naprawiać,

– być, zamiast grać.

Bo miłość to nie walka o życie.

To odłożenie broni,

żeby usłyszeć,

czy naprawdę jesteśmy tam razem.