Niemożliwe.
Jak para z oddechu na mrozie chciałabym się rozpłynąć.
Na jedna chwilę stać się czymś przelotnym ,zauważalnym tylko gdy ktoś zwróci na mnie uwagę.
Być jak ślad na białym puchu który zaniknie gdy pojawi się słońce.
Być w stanie pomiędzy obecnością a jej brakiem.
Chcialabym się rozpłynąć.
Jak fajerwerki na ciemnym niebie ,żeby zablyszec raz a tak silnie ,że każdy zatrzyma wzrok jeden jedyny raz.
Nie zostawić po sobie żadnego śladu tylko pamięć w sercu.
Nie musieć tłumaczyć dlaczego się tak wciąż czuję mimo prób i porażek.
Żyć bez presji setki spojrzeń osadzających się na mojej twarzy.
Być niezauważalna jak ptak przelatujący poranna porą który jest widoczny ale nie do zatrzymania.
Zima fascynuje bo gdy patrzę na mój oddech znikający w otchłani mrozu widzę to czym mogłabym się stać ale nie dosięgnę do tego dłonią nawet jakbym bardzo tego chciała.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania