Niepamięć
I gdzieś zgubiliśmy sens
Chęci do życia i marzenia
Nasze wzroki się nie krzyżują
Myśli nie są wypowiadane
Zapomnieliśmy jak kochać
Pustkę wypełniamy cierpieniem
I uśmiechamy się na pokaz
I wylewamy wieczorne łzy
Rozmawiamy ze ścianami
Śmiejemy się do pustych szklanek
Oddychamy czarną sadzą
I ciężkim od zmartwień powietrzem
Dorastaliśmy w innym świecie
Inne wzroce budowaliśmy
A dorosłość jak zakazany owoc
Otworzyła nam oczy na szarości
Przestaliśmy szukać powodów
Dla których warto było istnieć
Zapomnieliśmy
Że kiedyś chcieliśmy żyć
Komentarze (5)
Ten wiersz niestety nie podobał mi się równie mocno, jak inne, które tworzysz. Nie poruszył mnie po prostu temat, nie był taki dobitny, jak zwykle. Co prawda błędów żadnych nie dostrzegłam, ale zostawiam 4. Czekam na więcej ;)
Nawet sobie nie wyobrażasz, jak Twoje komentarze mnie motywują :D Dziękuję w każdym razie za ocenkę :))
"Dorastaliśmy w innym świecie
Inne wzroce budowaliśmy
A dorosłość jak zakazany owoc
Otworzyła nam oczy na szarości" - szczególnie dwa pierwsze wersy mi się spodobały. Wiersz delikatny, bez żadnych mocnych uczuc, harmonijni i spokojny :)
''Przestaliśmy szukać powodów
Dla których warto było istnieć''
Do mnie natomiast przemawia ostatnia strofa, która mówi o zatraceniu się w życiu, a może nawet dzisiejszym świecie. Piękny wiersz. :) 5
"Zapomnieliśmy
Że kiedyś chcieliśmy żyć"
Ojej, poczułam to. Dziękuję za ten wiersz. 5
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania