przedświt

o czwartej nad ranem

miasto

wygląda jak miejsce po życiu

autobus wiezie kilka ciał

i zmęczenie

w oknach

dogasają istnienia

poruszają się powoli

jakby nie wiedziały

że patrzę

cień przesuwa

ciemne chodniki

idę w stronę świtu

od latarni

do latarni

i mam wrażenie

że wszyscy już przegraliśmy

tylko jeszcze

nie ustaliliśmy

z czym

nigdy o tym

nie porozmawiamy