Niepewność, XXI wiek.

[Disclaimer: makabryczna parodia, oczywiście. Ale pocieszające jest, że żadna rozgłośnia radiowa nie będzie tego nadawać w kółko, tym bardziej wykonywanego przez ś. + p. Grechutę.]

już nazbyt długo budzę się przedwcześnie

daremnie pragnąc pozostawać we śnie

lecz gdy kolejny zmęczony dzień znika

znikąd symetria dzika mi wynika

wszystko ciemnieje w świetle doświadczenia

jest zagrożenie nie ma zagrożenia

klejnoty w czerni nie wiem co się dzieje

podobno taki kolor nie istnieje

czy ktoś mnie wita czy się komuś kłaniam

nie potrzebuję tego rozedrgania

odkrycie drobne czy coś tu odmienia

jest zagrożenie nie ma zagrożenia

fałsz prawda możność ta dziwna pogoda

byliśmy głodni nic ująć nic dodać

pohukiwanie w ścianach budzi echa

za kwadrans piąta czyżby efekt pecha

pamięć zapewne pragnie naostrzenia

jest zagrożenie nie ma zagrożenia

nie wiem z natchnienia czy z ciężkiego znoju

ognik czerwony zjawia się w pokoju

halucynacja lub inna ohyda

niech sobie będzie może mi się przyda

jednak myśl rodzi przeczucie płomienia

jest zagrożenie nie ma zagrożenia

szczęśliwi mogą rozmyślać o róży

moim jest dramat ośmiorga odnóży

głos brzmiący w skroni wciąż woła do broni

na dłoń spoglądam pustkę trzymam w dłoni

każdy znak zda się mieć po dwa znaczenia

jest zagrożenie nie ma zagrożenia

znajome kształty czają się po kątach

niechże ktoś wreszcie ten mój łeb wysprząta

nim myśl co znikąd mi się tam zabłąka

zobaczy światło w postaci pająka

wiedza w pytaniu śle ostatnie tchnienie:

jest zagrożenie! K t o jest zagrożeniem?