Nieruchoma woda, ruchome światło – refleksja poetycka

Światło księżyca

Kołysane głębią

światło księżyca

przenika taflę wody

i pozostaje nienazwane

wydobywa z czeluści

muszlę wczepioną w dno

cisza jeziora

zatapia myśli w pustce

odrywa od ziemi

rozmywa się

obraz ptaków

poderwanych z wody do lotu

jedynie ostra krawędź brzegu

zaznacza krąg mojej obecności

gdzie krystaliczne oko

przywołuje tajemnicę nieba i ziemi

cisza

bezruch

woda nie porusza się

a jednak

światło nigdy nie zamiera

krawędź

brzeg zatrzymuje to

czego woda nie potrafi

linia

między obecnością

a jej zanikaniem

światło księżyca

srebro rozlane na mroku

nieuchwytny ślad

który drży na fali

i znika

zanim zdążysz go dotknąć

głębia

nic nie jest widziane

a jednak

wszystko jest zatrzymane

pod powierzchnią

bez kształtu

odbicie

nic się nie ostoi

woda przyjmuje

i puszcza wolno

to, co zostaje

nie jest obrazem

lecz widzeniem

Wrzosowe pole

utkane porannym śpiewem ptaków

wrzosowe pole

okrywa jałową ziemię

liliową poświatą

to, co odchodzi

odradza się pierwszym deszczem

rzeka

unosi pierwsze krople

i zatapia w odmęcie

jedna, która poprzedza drugą

nie czyni nic poza spadaniem

ich odgłos pochłania

szum wody

w deszczu wrzosy wyrastają

zerwane dają miejsce innym

ich zapach

pozostaje

Światło znikąd

światło znikąd

dotyka kamieniste zbocze

nasyca wieczornym światłem

mgłę przy skałach

wiatr rozrzuca drobinki

na zieleń mchu

mgła opada żlebami

na chłód doliny

przesłania jezioro

zapadając w mrok

wymazuje kontury gór

Ogród japoński

kwadrat ogrodu

zamknięty murem

kamienie

ułożone równo

linie w piasku

wyostrzone zachodem słońca

ogród

zastygły w bezruchu

powietrze drży

kręgi

ledwie poruszone