Nieśmiałość

Podchodzę do człowieka

Światło zgasa

Jak w żarówcę co się wypala

Widmo przejmuje morza stery

Wielkie sztormy,wszędzie wiry!

Ja jak kukiełka w teatrze

Sam niewiem co myślę, co zobaczę

A widzę siebie w nocnym lesie

Łapanym przez zwierzęta drapieżne

Jedzące mój każdy ciała skrawek

Morze przebiera kociołek, burzy porządek

Leki zwątpienia wlewa

Lecz o leczniczych ziołach zapomina

Kociołek słabym tchem bulgocze

Słowa powoli w cyferki zmienia

I jak już chcę przemówić, tryska nadzieja

Tak jak człowiek był, tak już go nie ma