Niespodziewajka (tekst napisany na NSzO)

w temacie:

Wigilia, której nikt z klasy nie zapomni.

16 grudnia, wigilia szkolna.

Ubrał się wyjściowo, elegancko.

Chłopak, miód – co dziewczyny ustawiałyby się do niego w kolejce.

Tak by było.

Gdyby dzieciaki z klasy nie miały go za „cipę”.

A tak było. Było, do dziś.

Gnoje. Z dobrych domów. Z pieniędzmi.

Z poczuciem, że im wolno.

"All the other kids with the pumped up kicks…"*

Spojrzał na metrowe pudełko, białe, z kokardą.

Był dumny z prezentu dla kolegów i koleżanek.

Po co dla jednej, wylosowanej osoby?

Dla całej klasy. I dla Pani. Tej, co nic nie robiła.

A powinna.

"You’d better run, better run…"*

Wszedł do sali, szybciutko zajął miejsce. Był podekscytowany. Szczęśliwy, w końcu. Uśmiechnął się, pierwszy raz od miesięcy.

Położył pudełko na kolanach.

– To dla was – powiedział. – Od wszystkich takich jak ja, których nie widzieliście.

Cisza. Krzywe uśmieszki. Ktoś parsknął.

A on tylko dodał:

– Dziś to nie barszczem się upier…

"...faster than my bullets."*

*Foster the People – Pumped up kicks